We zwieren de lente in

Dat we ons kot niet gingen uit mogen tijdens de paasvakantie, dat wisten we al een tijdje.
Maar nu een versoepeling van de maatregelen er nog niet meteen lijkt aan te komen, zien we de bui al hangen, en vrezen we dat we onze plannen voor de zomervakantie ook zullen moeten opbergen. Of op zijn minst aanpassen...
Maar als wij niet op vakantie kunnen, dan brengen we de vakantie naar ons! De manier waarop zal voor iedereen verschillend zijn, maar voor mij helpt het motiefje van deze jurk om helemaal in vakanties stemming te komen.

Deze zwierige viscose vond ik bij Huis van Katoen.


Het patroontje is van Duchess & Hare. Volgens de maten tabel kwam ik voor de dochter uit op iets tussen maat 5 en 6 jaar in. Met het oog op een extra seizoen genot, besloot ik om toch maar voor een 7 jaar te gaan. Daar heb ik achteraf gezien geen spijt van. Want de jurk is nu niet bepaald te groot. Ik vrees dat een maatje kleiner te klein zou geweest zijn. En dat zou de dochter erg jammer gevonden hebben, want ze is heel blij met haar nieuwe aanwinst.

Dat ze er ook in moest poseren voor de camera, stond haar net iets minder aan. Kinderarbeid! En dat tijdens de vakantie nog wel!

patroon: 3 pleats to the wind, Duchess & Hare, maat 7 jaar

stof: Little Darling viscose, Huis van Katoen + effen wit katoen uit voorraad

knoopjes en vlieseline: veritas

Nog maar eens een winterjas

De afgelopen dagen heb ik me nog maar eens gewaagd aan het naaien van een winterjas. 

Wat het naaien van jassen betreft, ben ik niet bepaald aan mijn proefstuk toe.

Ik maakte er de afgelopen jaren al meer dan een handvol.

Maar nooit maakte ik er 2 keer eentje met hetzelfde patroon. 

Behalve de Louisa Coat dan, van Compagnie M. 

Maar ook toen kon je moeilijk zeggen dat ik 2x dezelfde jas maakte.

Voor mijn nieuwste creatie testte ik nog maar eens een ander patroon uit:

De Stella Coat van Rebecca Page

Het werd een lekker warme versie, met mantelwol als buitenstof (gevonden bij Stofopzolder, ondertussen uitverkocht), een katoentje als voering (Stofopzolder), en vlieseline H640 als tussenvoering (Veritas).

Knopen en paspel vond ik bij Veritas.

Ik maakte de 9 jaar, zonder aanpassingen. Qua lengte en pasvorm is dit perfect, maar de mouwen zijn eigenlijk een beetje te lang uitgevallen voor de dochter. Die had ik gerust wat mogen inkorten.

Voordelen van deze jas: 

lekker warm, eenvoudig model, mooie details, leuk om te maken, duidelijke handleiding.

De look is een beetje vintage. Bij mijn dochter vind ik dit een voordeel, zij staat er mooi mee.

Er bestaat echter ook een damesversie van dit patroon, maar ik vrees dat deze vintage look, met al dat gefrons op de zijpanelen, het zicht op mijn heupen geen goed zou doen. Voor mezelf zou het model dus eerder een nadeel zijn.

Nadelen: 

geen kap, wat ik eigenlijk wel een vereiste vind voor een goede winterjas + 

de enige (optionele) zakken waarin het patroon voorziet, zijn paspelzakjes. 

Een hele uitdaging voor beginnende naai(st)ers, en zowiezo niet evident om mooi af te werken in dikke mantelstof. Uit angst mijn mooie stof te verknoeien, heb ik ze maar gewoon achterwege gelaten. Het zou niet moeilijk geweest zijn om er zelf zijzakken in te zetten, maar ik moest me houden aan het originele patroon. Het werd dus een jas zonder zakken. Een beetje jammer.

Maar: hij is zo mooi! En de dochter straalt erin! En het zwiergehalte is zo hoog!

 Wegen de voordelen voor jou ook op tegen de nadelen? Twijfel dan niet te lang, want je kan het patroon nog tot 31 oktober 2019 kopen met een mooie korting. (Zowel voor kinderen, dames, als de bundel!).

Deze post bevat affiliate links. Dit betekent dat ik een kleine commissie krijg wanneer je op basis van deze link een aankoop zou doen. Dit heeft geen invloed op de prijs die jij betaalt. Deze blijft gewoon hetzelfde. Het helpt mij wel om mijn stoffen- en naaiverslaving te onderhouden ;)

Een Lotta van Lotte

In mijn vorige blogpost liet ik met enige trots de communiejurk zien die ik voor mijn oudste dochter mocht maken.
De "optie B" jurk.
Want als "optie A" had ik al een "just knot it" dress gemaakt in een Lotte Martens stofje. 
Kwestie van een jurk te hebben waarin ze kan schitteren, maar die ze ook nog bij een andere gelegenheid zou kunnen dragen.
Jammer genoeg bleek dat ik een te grote maat gemaakt had, en we hebben besloten om hem pas volgend jaar weer uit de kast te halen, bij een andere feestelijke gelegenheid. 
Gelukkig is er in een grote familie als de onze, geen gebrek aan leuke feestjes!

Terug naar het communiefeest van afgelopen weekend.
Met de familiefoto's in gedachten, leek het me fijn indien we er met het ganse gezin een beetje assorti bij zouden lopen.
Wanneer je zelf je kleding naait, is dat natuurlijk gemakkelijk.
Je koopt gewoon enkele meters van dezelfde stof, naait een paar verschillende modelletjes, en zo is iedereen assorti, maar toch niet helemaal hetzelfde.
Zo gezegd, zo gedaan, dus ik bestelde meteen een ruime hoeveelheid van de Lotte Martens stofjes in een bepaalde kleur.
Voor de communiejurk gebruikte ik de basic uni 08 als buitenstof, en de tencel uni pink als voering (zowel bij "optie A" als bij "optie B") 

En nu komen we eindelijk tot de essentie van deze post, want ik wou het eigenlijk gaan hebben over de jurk voor dochter 2:
Voor haar jurk gebruikte ik dezelfde stoffen, in combinatie met de Loxia 08.
Voor het patroon haalde ik nog eens mijn Lotta jurk van Compagnie M. van onder het stof.
Zonde dat ik er zolang over gedaan heb om er nog eens eentje te maken, want het is een echt toppatroontje. Dochter 2 past nog in de zwanenjurk die ik ooit maakte voor dochter 1, zij het dat het rokgedeelte een beetje aan de korte kant wordt. Ik gebruikte daarom mijn reeds uitgetekende patroon, en heb dan zowel de top als de rok met 2cm verlengd.
Hieronder het resultaat:

Bijpassende knoopjes vinden is niet altijd even gemakkelijk. Deze vond ik bij Atelier Linabo. Ik ben niet helemaal overtuigd, maar het komt alvast in de buurt...

De weersvoorspellingen vorig weekend waren niet gunstig, en de tijds- en werkdruk noopten mij ertoe een hulplijn in te roepen: de oma. Zij kroop de avond voor de communie nog snel achter haar naaimachine om beide dames nog van een bolero te voorzien. Gelukkig viel het weer al bij al goed mee, maar de bolero's werden met graagte gedragen!

Een bijpassend sjaaltje en de haaraccessoires vond ik bij Veritas. Zo lijkt ze een echt dametje!

 

       
Toen ik de dochter vroeg of ik enkele foto's van haar mocht nemen, kreeg ze de smaak helemaal te pakken, en gaf ze me allerlei instructies van waar en hoe ik haar moest fotograferen. Hieronder een selectie. 
 

Ik weet nu al: wanneer deze juffer haar communie doet, komt de fotoshoot alvast goed!
En ook de familiefoto's zijn mooier geworden dan ik had durven hopen:

Oui, oui, allemaal assorti!

Louisa Coat

Ongeveer 1 jaar na mijn eerste Louisa Coat, was het echt wel tijd om er een tweede te maken.
De jas is ondertussen al meer dan een maand klaar (misschien 2 zelfs), en reeds volop in gebruik. Maar het nemen van de foto's heeft eventjes geduurd (wegens het slechte weer, en misschien ook een beetje wegens luiheid).
En het maken van een blogpost gebeurde nog veel later (wegens te druk, en misschien ook wel een beetje wegens het 'geen zin hebben in').
Maar nu is het eindelijk zover. Ik stel u met trots mijn 2de Louisa jas voor.


De foto's stel ik u met iets minder trots voor (dat was de vorige keer wel anders). 
De achtergrond is niet echt sfeervol, de lucht grijs en grauw, en de foto's zelf ook.































De jas werd gemaakt met de overschot mantelstof die ik nog had liggen van een jas die ik ooit voor mezelf maakte.

































Ik liet de dochter los op mijn voorraad paspel, en ze koos voor goud.

Bij veritas vond ze eerder al een prachtige gouden rits. Heel straf, want we waren nog maar een halve minuut in de winkel, en ze had hem al vast. Terwijl ik daar nog nooit eerder gouden ritsen had gezien.

Ondertussen heb ik ze ook al op andere plaatsen gespot. Bij Madeline de Stoffenmadam bvb.
En ook bij Lanalotta in Leuven kan je ze vinden.
Voor de voering ging ik dan ook maar op zoek naar een stofje met goudaccenten.

Lang moest ik niet zoeken, want ik had nog iets liggen in mijn eigen stoffenkast!
Handig, toch.
En straf: ik kocht het al in januari met de bon van de Stoffenkamer, die ik gewonnen had met mijn vorige louisa coat. Als dat geen toeval is.
Bij aanschaf had ik evenwel een feestelijke jurk in gedachten. Niet de voering voor een jas...
Maar het ziet er best ok uit.
De enige teleurstelling van de hele jas is de buitenflap. Voordat de jas klaar was, leek het erop dat deze mooi op zijn plaats ging blijven. Maar nu hij helemaal in mekaar zit, is niets minder waar. Het ding staat consistent opengeflapt, en ziet er niet bepaald elegant uit.

Velcro of drukknopen toevoegen is geen optie, want ik vrees dat deze zichtbaar zullen zijn van de zijkant, en dat vind ik maar niets.
Misschien moet ik de jas terug opengooien, en op zijn minst de buiten- en binnenkant van de flap aan mekaar vastlijmen met behulp van vliesofix. Dat zou misschien al iets helpen.
Mocht iemand nog een beter idee hebben, tips zijn altijd welkom!

patroon: Louisa Coat van Compagnie M. (Maat 7 jaar, zonder aanpassingenà
Buitenstof: Mantelstof van de stoffenverkoop door Punto Fashion in Keerbergen,
Voering: Hoffman cream gold van bij de Stoffenkamer
Tussenvoering en rits: veritas
Paspel: Atelier Linabo, Wijgmaal

Bloed, zweet en tranen

...en dat mag je letterlijk nemen!

Want voor het eerst stikte ik in mijn vinger tijdens het maken van een naaiproject.
Auch!
En ook behoorlijk wat zweet en tranen kwam er aan te pas.
De reden kom je verder in deze post te weten.
Maar ze mag er zijn, de nieuwe schooltas voor mijn dochter die dit jaar de grote stap maakt naar het eerste leerjaar.

Initieel wilde ik een boekentas,volledig in kurkleer, met in het midden een contraststofje.

Omwille van de stevigheid en de duurzaamheid.

En omdat kurk gewoon een prachtig mooi materiaal is.

MAAR, daarin verschillen de dochter en ik zelf van mening.

En zij moet er per slot van rekening elke dag mee naar school.

Kurkleer is ook behoorlijk prijzig, en voor een boekentas heb je daar best wel veel voor nodig.
Niet geschikt voor ieders portemonnee, ook al gaat het lang mee.

DUS gingen we voor het compromis: ik mocht een deel verwerken met kurkleer (achterkant, binnenflap, handvat,...), en de rest van de stoffen mocht de dochter zelf kiezen.
En hier ziet u het resultaat van deze samenwerking:

Nogal kleurrijk dus.
Het vertrekpunt was het paneelstofje met bambi erop van Bambiblauw.
Als bijpassend stofje koos de dochter een gele stof die ik nog als overschot had liggen van 2 jurken die ik enkele jaren geleden maakte.
De biais werd gemaakt van een soft cactusstofje, dat hier al lange tijd in de kast lag te wachten op een naaiproject voor mezelf, dat er nog steeds niet van gekomen is.

Voor de binnenkant van de boekentas kozen we een gelamineerde stof. met cactus motief. Mocht er dan ooit een drankje uitlopen, dan is dit makkelijk(er) te reinigen. Ook de mogelijkheid om de boekentas open te ritsen is handig in dit opzicht.

De Achterflap, de binnenflap, het handvat en de afwerking van de riempjes, werden vervaardigd met kurkleer die ik vond bij veritas.

 

De idee om de riemen bij elkaar te houden met een elastiek ertussen haalde ik hier vandaan.

Bij de bron dus.

De bodem wordt beschermd door voetjes die ik vond bij Veritas.

De dochter is superfier op haar nieuwe boekentas.Vanwaar de tranen dan, vraagt u zich misschien af?De boosdoener is mijn printer. Om de één of andere reden verspringen de lijnen telkens in het midden van een blad wanneer ik een patroon uitprint. Niet enkel dit patroon dus, maar eender welk patroon dat ik uitprint.Hieronder kan u zien wat ik bedoel. Het ligt dus niet aan de plaats waar ik de bladen aan mekaar moet plakken, het is echt in het midden van het blad dat de lijnen ineens verspringen. Hoogst vervelend is dat!Meestal print ik mijn patronen dan ook uit bij mijn ouders. Maar deze keer wilde ik meteen beginnen, en dacht ik dat het allemaal wel zou meevallen, want het zijn toch bijna allemaal alleen maar "vierkantjes"...Maar die vierkantjes moeten daarna natuurlijk wel allemaal in mekaar passen in één geheel hè! Kieken! Zo ver had ik in mijn enthousiasme natuurlijk niet nagedacht. Resultaat: het voorzakje is veel te groot. Onmogelijk dus om het patroon in de voorflap mooi te laten overlopen. Bovendien kwam ik ook hier en daar ineens 1 tot 2 cm tekort, waardoor ik als redmiddel een fluovestje verknipte, en de achterflap een strook van 2 cm bijkreeg onderaan in de reflecterende stof, en het voorstukje 1 cm. Een geluk bij een ongeluk eigenlijk. Mocht u zich dus bij de 2de foto hierboven afgevraagd hebben wat die grijze strook daar ineens komt te doen, dan kent u nu het eerlijke antwoord.En dan heb ik nog gezwegen over de elastiek tussen de riempjes, die ik eerst zo hoog had gestikt dat ze mijn kind eerder wurgden dan hielpen om de riemen op hun plaats te houden. Lostornen en lager zetten dus. Zucht.Net zoals bij mijn bevallingen, dacht ik meteen na de "oplevering": dit nooit meer!Ik kan er al mee lachen ondertussen, maar op het moment zelf, na al die uren zwoegen, kon ik echt wel bleiten. Het scheelde dan ook niet veel, of de dochter mocht echt met een plastieken zak naar school!Wedden dat ik dit weer vergeten ben tegen dat dochter 2 naar het eerste mag?!