Want voor het eerst stikte ik in mijn vinger tijdens het maken van een naaiproject.
Auch!
En ook behoorlijk wat zweet en tranen kwam er aan te pas.
De reden kom je verder in deze post te weten.
Maar ze mag er zijn, de nieuwe schooltas voor mijn dochter die dit jaar de grote stap maakt naar het eerste leerjaar.
Initieel wilde ik een boekentas,volledig in kurkleer, met in het midden een contraststofje.
Omwille van de stevigheid en de duurzaamheid.
En omdat kurk gewoon een prachtig mooi materiaal is.
MAAR, daarin verschillen de dochter en ik zelf van mening.
En zij moet er per slot van rekening elke dag mee naar school.
Kurkleer is ook behoorlijk prijzig, en voor een boekentas heb je daar best wel veel voor nodig.
Niet geschikt voor ieders portemonnee, ook al gaat het lang mee.
DUS gingen we voor het compromis: ik mocht een deel verwerken met kurkleer (achterkant, binnenflap, handvat,...), en de rest van de stoffen mocht de dochter zelf kiezen.
En hier ziet u het resultaat van deze samenwerking:
Nogal kleurrijk dus.
Het vertrekpunt was het paneelstofje met bambi erop van Bambiblauw.
Als bijpassend stofje koos de dochter een gele stof die ik nog als overschot had liggen van 2 jurken die ik enkele jaren geleden maakte.
De biais werd gemaakt van een soft cactusstofje, dat hier al lange tijd in de kast lag te wachten op een naaiproject voor mezelf, dat er nog steeds niet van gekomen is.
De Achterflap, de binnenflap, het handvat en de afwerking van de riempjes, werden vervaardigd met kurkleer die ik vond bij veritas.
De idee om de riemen bij elkaar te houden met een elastiek ertussen haalde ik hier vandaan.
Bij de bron dus.
De bodem wordt beschermd door voetjes die ik vond bij Veritas.
De dochter is superfier op haar nieuwe boekentas.Vanwaar de tranen dan, vraagt u zich misschien af?De boosdoener is mijn printer. Om de één of andere reden verspringen de lijnen telkens in het midden van een blad wanneer ik een patroon uitprint. Niet enkel dit patroon dus, maar eender welk patroon dat ik uitprint.Hieronder kan u zien wat ik bedoel. Het ligt dus niet aan de plaats waar ik de bladen aan mekaar moet plakken, het is echt in het midden van het blad dat de lijnen ineens verspringen.
Hoogst vervelend is dat!Meestal print ik mijn patronen dan ook uit bij mijn ouders. Maar deze keer wilde ik meteen beginnen, en dacht ik dat het allemaal wel zou meevallen, want het zijn toch bijna allemaal alleen maar "vierkantjes"...Maar die vierkantjes moeten daarna natuurlijk wel allemaal in mekaar passen in één geheel hè! Kieken! Zo ver had ik in mijn enthousiasme natuurlijk niet nagedacht. Resultaat: het voorzakje is veel te groot. Onmogelijk dus om het patroon in de voorflap mooi te laten overlopen. Bovendien kwam ik ook hier en daar ineens 1 tot 2 cm tekort, waardoor ik als redmiddel een fluovestje verknipte, en de achterflap een strook van 2 cm bijkreeg onderaan in de reflecterende stof, en het voorstukje 1 cm. Een geluk bij een ongeluk eigenlijk. Mocht u zich dus bij de 2de foto hierboven afgevraagd hebben wat die grijze strook daar ineens komt te doen, dan kent u nu het eerlijke antwoord.En dan heb ik nog gezwegen over de elastiek tussen de riempjes, die ik eerst zo hoog had gestikt dat ze mijn kind eerder wurgden dan hielpen om de riemen op hun plaats te houden. Lostornen en lager zetten dus. Zucht.Net zoals bij mijn bevallingen, dacht ik meteen na de "oplevering": dit nooit meer!Ik kan er al mee lachen ondertussen, maar op het moment zelf, na al die uren zwoegen, kon ik echt wel bleiten. Het scheelde dan ook niet veel, of de dochter mocht echt met een plastieken zak naar school!Wedden dat ik dit weer vergeten ben tegen dat dochter 2 naar het eerste mag?!
