Moet er nog taart zijn?

Er was er eentje jarig gisteren. Het gaat om de echtgenoot. Dat is plezant, omdat het volstaat hem in alle rust met iets kleins te verrassen of te verwennen, en het mogelijkheden schept om eens een nieuw taartreceptje in alle rust en veiligheid uit te testen.
Geen druk feest.
Geen stress om 5 taarten te bakken en daarnaast ook nog een buffet te organiseren.
Gewoon genieten met ons viertjes.
Dat gevoel van rust geeft me energie. Zoveel energie, dat ik uiteindelijk toch nog 2 taarten bakte vandaag.
Een kaastaart (met crunchy speculoosbodem).

En een chocoladetaart.

De kaastaart baseerde ik op dit recept. 

Het recept van de chocoladetaart vond ik op een foodblog, die ik leerde kennen dankzij iemand in mijn naaigroepje.
Ik deed er eerder al inspiratie op voor een aantal hoofdgerechten uit, en geen enkele keer stelde deze blog me teleur, dus ik heb me dan ook vol vertrouwen op deze chocoladetaart gestort. Helaas liet ik het meringue-gedeelte niet lang genoeg bakken in de oven.
Bij het decoreren dreigde de taart dan ook helemaal uit mekaar te vallen onder het gewicht van het fruit, door de nog lichtelijk vloeibare meringue. Daarom werd een groot gedeelte gestut met negerzoenen (die lagen nu eenmaal binnen handbereik).
Visueel was het mooier geweest indien ik er de taart volledig rondom mee versierd zou hebben, maar het zou een beetje verspilling geweest zijn, omdat we zoveel taart nooit zouden opkrijgen met ons kleine gezelschap.

Welke taart was nu de lekkerste?
Helaas kan ik daarop geen antwoord geven. De stemronde onder alle proevers resulteerde in een (hoge) gelijkstand voor beide taarten. 't Was dus voor beide recepten de eerste, maar zeker niet de laatste keer dat ik ze zal uitproberen.

even in 't kort

Ongeveer 2 maanden geleden mochten wij een nieuw mini-mensje verwelkomen in de familie: Mila, het tweede dochtertje van mijn zus.
Vorig weekend werd dit gevierd met een babyborrel, en voor de gelegenheid haalde ik mijn naaimachine nog eens boven.

De zus heeft met twee koters haar handen nog niet vol, en wil er later nog graag 2 bij. Daarom ging ik op zoek naar een stofje dat een beetje unisex is, zodat mijn naaisel ook voor later gebroed nog dienst kan doen. Bij Ella & Basiel vond ik een geschikt stofje, met korting, voor maar 3€/m. Een koopje dus! De paspel (+/- 1€/m) en de stof voor de binnenkant vond ik bij Veritas, voor 15€/m. Niet bepaald goedkoop, maar het stofje had precies de juiste kleur wit, en voelt zo zalig zacht aan, dat ik het niet kon laten liggen.



Een handleiding voor het dekentje, vind je hier.
Standaardafmetingen voor een babydekentje zijn:

• voor een wiegje:             75 x 90 cm
• voor een babybedje:     100 x 140 cm
• voor een park/babybox: 75 x 95 cm

Het patroon en de handleiding voor de babyslofjes vind je hier. Andere leuke modelletjes vind je hier. In dit patroon is de zool van de slofjes niet gevoerd, maar dat kan je eenvoudig zelf aanpassen indien gewenst.

Schattig hè!

Vakantie - week 2 - laatste dag

Als afsluiter van een mooie week, brachten we een bezoek aan het "Musée de la mine de Cap Garonne", een oude kopermijn, op een prachtige locatie.

De ganse (op deze vakantie aanwezige) familie tekende present voor deze activiteit. (Ik veronderstel dat mijn jongste zus deze keer fotograaf van dienst was, want zij ontbreekt nog op de foto).

 Voor sommigen had het waarschijnlijk minder te maken met educatieve en culturele aspecten, dan het vooruitzicht op de zalig verfrissende temperaturen van 15 à 20 °C in de mijn, terwijl het kwik buiten een verlammende 40 °C benaderde.

We kregen allemaal een helm,

legden een parcours af langs allerlei taferelen,



waarbij de gids ons de nodige uitleg verschafte. En dat met een beetje humor, en een uitnodiging tot interactie van het publiek (vooral van de kinderen dan).

't Was wel allemaal in het Frans te doen, en voor wie die taal niet begrijpt, was het enige alternatief een boekje met wat uitleg in het Duits...

 
Er vielen ook prachtige mineralen te bewonderen,
sommige gewoon in een vitrinekast,

en andere onder van onder het vergrootglas.

Geïnteresseerd? Neem dan alvast een virtueel bezoekje op de website van het museum

Terug buiten merkten we dat het museum zich aan het vertrekpunt van een korte, (ook voor ouderen) gemakkelijke wandeling bevond, dus besloten enkelen onder ons deze nog snel te maken alvorens naar de auto terug te keren.

De kaart aan het begin van ons pad was alvast veelbelovend. Het groen gekleurde deel van de route beloofde schaduw. Die kon ik op dat moment erg gebruiken!

Anderen schenen minder last te hebben van de warmte....

Wie draagt er nu een trui bij 40°C?! Misschien is 't waar: de jeugd van tegenwoordig is blijkbaar niets meer gewend...

Terug naar de wandeling zelf.

De uitzichten tijdens de wandeling waren gewoonweg prachtig.

Vakantie 2015 - week 2 (behalve de laatste dag)

Met enige vertraging, na week 1, nu ook een verslagje over week 2 van onze vakantie.
Die begon met een dagreis in de wagen van Bordeaux naar Saint-Cyr-sur-Mer

Ons verblijf bestond uit 2 aaneengrenzende huisjes, met een klein, maar warm zwembad aan het gemeenschappelijke terras.

Het zwembad en de buitentemperaturen waren aanzienlijk warmer dan in week1, dus het valt niet te verwonderen dat week2 eigenlijk niet veel meer inhield dan verplaatsingen van het zwembad naar de zee en terug, met af en toe een plas-, eet-, en slaappauze ertussenin.






Ook deze week was het aantal uitstapjes dus redelijk beperkt, maar wel de moeite waard:

1) Een tripje vanuit de haven van Six-fours-les-plages met Aquavision:

Wij kozen het minder hippe model van de 2 (Aquavision 1),

om diepere wateren op te zoeken, en dan vanuit het benedendek door de ramen te kijken naar de vissen en watergewassen.

 

Een blik op het 'hippere' model:

2) La maison du Terroire et du patrimoine in La Cadière d' Azur (gratis inkom), 

met aansluitend een wandeling in het dorpje, waar het toevallig markt was (zonder foto's van de markt, evenwel).

                    

 3) Een avondwandeling langs de dagelijkse avondmarkt van Saint-Cyr-sur-Mer:

Mijn grootouders, romantisch, hand in hand... 

4) De villa en het gallo-romeinse museum Tauroentum:

 

De gids kon goed vertellen, maar 't was allemaal in het Frans te doen, en het onderwerp is wat het is, dus de jeugd vond het precies een beetje saai soms...

Enkele verdoken selfies van de papa:

5) Tot slot: het kopermuseum van Cap Garonne. Meer hierover in de volgende blogpost.