Winterse taferelen

Vandaag werd de dochter 5. De feestjes met de familie en klasgenootjes werden resp. vorig weekend en gisteren gevierd, dus het zware is er vanaf. Vandaag was het gewoon rustig genieten met ons gezinnetje.

En afkicken. Van de Frozenmania, waarmee ons huis letterlijk overspoeld lijkt.

(deze foto diende als basis voor de uitnodigingen voor haar feestje)

Het voordeel daarvan is dat ik de voorbije dagen aardig wat decoratie kon "recycleren" van het feestje van vorig jaar, want toen was de frozengekte al volop bezig...

Ook de kerstdecoratie werd even terug uit de kast gehaald.

Hier en daar probeerde ik iets nieuws, maar het déjà vu gevoel was daarmee niet verdwenen.

Zelfs mijn bestelling sneeuw werd dit keer tijdig geleverd!

Wat ook gezegd mag worden is dat de outfits deze keer het thema beter benaderden. (Probeer hierbij even de schmink te negeren).

De stof met het glinsterende wintertafereel vond ik op een stoffenverkoop van Something Strange.

De jarige wou per sé een echte Elsa jurk. De mama was akkoord, maar had graag dat de jurk ook op gewone dagen gedragen kan worden. 

Jaanu werd het compromis. Als extraatje: een afneembare cape. Alleen is de cape er nog niet. (De stof is nog onderweg). Voorlopig alleen Jaanu dus.

De plooitjes achteraan worden geaccentueerd met strikjes uit de overschot van het lint van het bovenpand.

Ik maakte de 5 jaar, zonder aanpassingen, en de jurk zit als gegoten!

Dochter2 kreeg een Louisa. Ik had het patroontje al geruime tijd liggen, maar vond nooit het geschikte project en de juiste stof. Tot nu! 

Als basis vertrok ik van het patroon van 2 jaar, maar dat werd verlengd tot een 3 jaar. 

De jurk werd afgewerkt met zilveren paspel en een opstrijkapplicatie in de vorm van een vlinder.

Dat laatste na veel wikken en wegen, en consultaties bij familie en naaigenoten. De meningen waren verdeeld. Mijn zus vond het een beetje ordinair, en dacht dat de jurk er 'goedkoper' zou gaan uitzien. Anderen vonden het best kunnen, zo 1 of 2 vlindertjes. Het werd er één, en zelf ben ik blij met het resultaat.

Even terug naar het feestje!

Mijn agenda was de laatste tijd zo vol gepland, dat ik besloot om het voor één keer eens "chill" aan te pakken. I.p.v. 5 taarten, bakte ik er 1 (en de rest werd besteld bij de bakker). En i.p.v. een dubbeldekker met geboetseerde figuurtjes, werd het een "basistaart".  

Ook geen uitgebreid buffet deze keer, maar een simpele kaas- en charcuterieschotel.

Conclusie: niemand die erom maalde, er werd evengoed gesmuld. 

En dan was daar tenslotte nog het hoogtepunt van de dag: cadeautjes uitpakken! Er zat een pyama van Woody bij, met prachtige kleurtjes, die de dochter het liefst ook overdag zou dragen. En enkele knutselcadeautjes van Frozen. Schot in de roos!
En ook nog 2 cadeaus die uitverkozen werden tot "beste cadeau ooit!":
Een gigantisch poppenhuis, gekregen van oma en opa:

En een naaimachine - zonder draad, maar met 3(!) naalden - gekregen van de andere oma:

Opvolging is bij deze verzekerd!

Semi-gezonde traktaties

De kleuterjuf van mijn dochters houdt van gezond, en zelf ben ik ook wel fan van een gezonde snack. Bij verjaardagen probeer ik dan ook om de traktaties zo gezond mogelijk te houden.
Maar het moet wel leuk blijven voor de kids. Zo was mijn komkommertreintje vorig jaar een groot succes! Er bleef echt niets eetbaars van over, zelfs de volledige komkommer werd genadeloos verslonden.
Wanneer ik eens vijf minuten tijd heb, surf ik het internet af op zoek naar leuke ideetjes, die ik dan bewaar op mijn pinterest pagina.
Mijn oudste is dol op watermeloen, dus het valt niet te verbazen dat ze deze keer dit ideetje uitkoos. Eén probleempje: het is niet bepaald het juiste seizoen voor watermeloen. Bovendien besloot ik - na het halve land te hebben afgereisd op zoek naar de verdomde dingen - dat "frisko-stokjes zonder frisko eraan" vinden niet bepaald evident is.

Last minute - één dag voor de "feiten" - besloot ik dan maar om voor een alternatieve - semi-gezonde - oplossing te gaan: Fopijsjes!

In eerste instantie zijn dit de benodigdheden:

Je bereidt de cupcakemix zoals aangegeven op de verpakking.

Omdat ik niet zeker wist of het me ging lukken om achteraf fruit toe te voegen, deed ik het in 2 fasen.

In een eerst fase gooide ik wat fruit in de ijshoorntjes

Vervolgens vulde ik 12 hoorntjes aan met de chocolademix, en 12 hoorntjes met de standaardmix.

Deze werden dan zo in de oven gezet, en afgebakken op de aangeduide temperatuur en tijdspanne zoals aangeduid op de verpakking.

Nadat de cakejes klaar en afgekoeld zijn, kun je er een gaatje in maken. Ik heb daar een handig hulpstukje voor, maar het gaat ook gewoon met een mes.

Op deze manier kan je nog wat meer fruit in het cakeje proppen. Lekker gezond dus!

En dan de topping.
Om het "ijsje" er te laten uitzien als een echt softijsje, kan je er gewone botercrème of slagroom op spuiten. Om jezelf toch wat meer het gevoel te geven "gezond" bezig te zijn, kan je ook gaan voor een romige kaastopping.
Dit zijn de benodigdheden:

300g roomkaas - 200g boter - 200g bloemsuiker - een scheutje/tl vanille-extract

Eerst klop je de zachte boter, vanille-extracct en de roomkaas door elkaar. Tijdens het kloppen voeg je in een aantal keer de bloemsuiker toe. In totaal moet je een tiental minuten kloppen eer je een perfect romige substantie krijgt. Deze spuit je dan met behulp van een spuitzak op de ijsjes, zodat ze eruitzien als echte softijsjes

Je kan de "ijsjes" zo laten, of afwerken met suikerparels. Mijn dochters zijn - nog steeds - dol op Frozen, dus werd gekozen voor een winterse ijskoningin afwerking. Met blauwe suikerparels,

en zilvere: 

En, ook al past het niet echt bij de ijsjes -maar wel bij het thema - met frozen figuurtjes!

Ik vond ze bij kadokamer.nl

 Dat is een webshop waar je alle benodigdheden vindt om feestjes volledig van A tot Z kleur te geven in een bepaald thema. Bij ons is dat dus al twee jaar hetzelfde thema, en ik vrees al voor volgend jaar...

Ascheid nemen, en een nieuw begin, doen soms pijn...

Het is al de tweede keer dat ik het moet meemaken, en deze keer valt het me 100 keer zwaarder dan de vorige keer: mijn kleine meisje wordt groot, en neemt morgen afscheid van haar vriendjes in de kribbe, om na de kerstvakantie naar school te gaan.

Bij dochter1 had ik niet zoveel last van gemengde gevoelens. Ik was vooral trots op mijn grote meid, die helemaal klaar was om het peuterleven achter te laten, en een nieuw leven te beginnen als kleuter. En dankbaar, op de lieve dames die zo goed voor mijn baby en peuter gezorgd hadden, tot ze klaar was voor deze volgende grote stap in haar leven. Dus naaide ik voor de eerste een afscheidscadeautje, en de tweede deed ik een boek cadeau. Een kleinigheid in vergelijking met hetgeen deze dames voor mijn dochter en mij betekend hebben, maar toch hoop ik nog steeds dat ze er iets aan hebben, in de kribbe.

Deze keer is het anders. Natuurlijk ben ik ook trots op mijn jongste meid, die staat te popelen om bij haar zus in de klas te komen zitten. En al weken oefent, door voortdurend met trots rond te lopen met de boekentas van grote zus op haar rug. Maar ik voel me ook verdrietig.

En dat laatste had ik niet zien aankomen. Ik dacht dat ik blij ging zijn: "jeej, niet meer rondrijden naar de kribbe en de school. Neen, vanaf nu nog maar 1 oppik- en afzetplaats voor beide dochters. Hoera!".

Maar zo voel ik me dus niet.

Ik moet vooral denken aan 'de laatste keer'. Dat gevoel wat je hebt als je weet dat dit je laatste kind zal zijn, en het 'de laatste keer' is dat je je kindje voor het eerst hoort lachen, een woordje hoort zeggen, ziet lopen,...En het doet pijn. Meer dan rationeel nodig is, maar ik kan er niet aan doen. Ik denk dat het nog meer pijn doet omdat ik eigenlijk 3 kindjes zou willen, maar de echtgenoot wil er maar 2.
Wij zijn krakken in het sluiten van compromissen, maar 2,5 kindjes maken, dat is nogal moeilijk.
Dus (voorlopig) blijft het bij 2.

Ik hoop op een drukke kerstvakantie, zodat ik niet teveel tijd heb om stil te staan bij mijn verdriet. En dan een goede start in de kleuterschool, en misschien ben ik er dan snel over. Want nu heb ik echt zin om te huilen, wat belachelijk is. En het is niet eens de 'periode van de maand'...want dat zou ook veel kunnen verklaren.

Over de kribbe zelf heb ik geen gemengde gevoelens. Ik heb alleen maar positieve woorden over voor hun aanpak en betrokkenheid bij de kindjes. Dus ook voor dit afscheid heb ik een cadeautje klaar. Deze middag heb ik met de hulp van dochter1 Jip en Janneke wafels gebakken voor de kindjes, en deze avond ben ik aan de slag gegaan met de Silhouette Cameo:

"De boomhut" is de naam van de kribbe, en "De uiltjes" is de naam van het peutergroepje van de dochter.

Bedoeling is dat kindjes die een "ongelukje" hebben gehad, en geen reservekleertjes bij hebben, van de kleertjes gebruik kunnen maken. Door de flockapplicaties zullen ouders minder snel vergeten vanwaar de kleertjes nu ook al weer kwamen, zodat de kans vergroot dat ze ook teruggebracht zullen worden naar de kribbe.

Louisa dress: 2 x hetzelfde, maar toch zo verschillend!

Ik was één van de 30 gelukkigen die enkele weken geleden de geweldige kans kreeg om samen met een hoop fantastische blogsters en naaisters het nieuwe patroontje van Compagnie M. te testen.

Een eerste versie van de Louisa jurk voor vrouwen kregen we al enkele dagen op voorhand, dus nog vóór deze samenkomst waagde ik me aan een eerste versie.

Qua pasvorm was het een beetje een flop, en omdat ik niet bepaald dol ben op het maken van aanpassingen, besloot ik de testdag af te wachten voor een tweede poging.

Het voordeel van zo'n 'groepstest' t.o.v. een 'solo-test' is dat je je lijf ongegeneerd in een aantal testversies van andere dames kan wringen om te kijken dewelke je het beste past. Op die manier wordt het aantal retouchkes achteraf aanzienlijk beperkt! Heerlijk vind ik dat!

Ik ging meteen aan de slag met mijn tweede versie: bovenaan (de nieuwe) maat 38. Onderaan, naar de heupen toe, 1,5cm erbij, om ervoor te zorgen dat mijn gat past in het geheel. Voor de veiligheid liet ik een aantal opties, zoals de asymmetrische zakken, of de kangeroezak, voorlopig achterwege, en koos ik voor een simpel model, zonder franjes, maar met driekwartsmouwen.

En dit was dan het resultaat!

De enige aanpassing die ik moest maken, was bij het inzetten van de mouw. Ik weet niet of het aan (het gebrek aan) mijn naaikunsten ligt, of mijn belachelijk smalle schouders, maar zonder inkorten van de bovenkant van het mouwdeel, had mijn jurk veel weg van een zwarte pieten outfit. Eén en al 'pof' vanboven. Dankzij de geweldige hulp van Marte is dat gelukkig allemaal nog in orde gekomen!

In totaal maakte ik 3 jurken, waarvan 2 mochten schitteren in deze fotoshoot, uitgevoerd door de echtgenoot. Deze eerste jurk werd als laatste gefotografeerd, en op dat moment zat de lol er al behoorlijk in. Vandaar de belachelijke poses bij deze jurk.

Zoals je kan zien, was 1,5 cm (x4, I know) voldoende om mijn ruime achterwerk perfect binnen de naden van de jurk te doen passen.

En hoewel ik aan mijn twee zwangerschappen een aardig buikje heb overgehouden, is daar in deze jurk niet veel van te merken. (Zolang ik blijf rechtstaan toch).

 Voldoende argumenten om nog een derde poging te wagen, vind je niet? Versie 3 heeft werd voorzien van een kangeroezak. En hoewel de zwarte stof een zware stijve katoen is, moest ik toch behoorlijk wat aanpassingen doen t.o.v. jurk versie 2. Nu had ik namelijk geen enkele mm extra breedte nodig op de heupen, en moest ik de taille initieel 2cm innemen. Na een eerste fotoshoot in het bos, en een dagje rondlopen in de jurk, besloot ik dat er best nog eens 1,5 cm af mocht, en zo geschiedde. Het resultaat ziet u hieronder.

 De poging om het patroon te laten doorlopen op het achterpand was op sommige plaatsen iets meer succesvol dan andere, maar door het drukke patroon valt het niet op (maak ik mezelf toch wijs).

En ook in deze versie vallen de restanten van mijn zwangerschap niet te hard op. (Als ik maar de juiste pose aanneem).

Zoals je al kon zien, maakte ik deze versie met een kapmouw. Deze heb ik gevoerd met dezelfde stof als de zak. Dat is bijna niet te zien, maar voor dat beetje dat wel te zien is, vond ik het toch de moeite om de mouwen op deze manier af te werken.

 

Jullie hebben al veel prachtige jurken kunnen bewonderen tijdens deze blogtour, dus ik veronderstel dat zowat iedereen die dit leest al een eigen exemplaar heeft aangeschaft. Mocht dit toch niet het geval zijn, dan geef ik nog graag mee dat het vandaag de laatste dag is dat je dit veelzijdige patroontje met korting aan jouw collectie kan toevoegen. Haast je dus als de bliksem naar de webshop, en verwen jezelf met een prachtig nieuwe jurk en 10% korting met de actiecode LOUISA10!

Jasje

Een - heel - tijdje terug, zag ik op de facebookpagina van Mondepot een prachtig jasje passeren. Ik bestelde meteen enkele meters van deze prachtige stof van Miss Chips.

Van het jasje kwam echter niets in huis.

Ook niet van de elegante zwierrok die ik er voor mezelf al in zag toen ik het stofje voor het eerst vastnam.

Ondertussen werd een deel van de stof getransformeerd in een jurk voor de dochter, maar de restmeters die moesten dienen voor de oorspronkelijke bestemming van de stof, bleven rustig stof vergaren in de kast.

Voor je me gaat beschuldigen van uitstelgedrag, kom ik snel aandraven met een excuus: de dochter heeft al een goed passende winterjas, tussenseizoenjas en zomerjas. Dus echt nood aan een nieuwe jas is er niet.
En toch is hij er gekomen. Nu.
Omdat we met ons naaigroepje een jas gingen maken. En het dan onnozel zou zijn om iets nieuws te verzinnen, wanneer deze jas al zolang in mijn achterhoofd zat.

De idee was om een winter- of tussenseizoenjasje te maken voor volgend jaar, wanneer de dochter alweer enkele cm'ers gegroeid zal zijn, en ze wel een nieuwe jas zal moeten. Ik maakte de jas daarom een maat te groot (dacht ik). Een 116 (6 jaar dus), voor mijn - nu nog - vierjarige dochter.

En dan kwam de eerste pasbeurt eraan. Hmmm.


Dat valt wel wat smalletjes uit hè. Dat wordt dan geen winterjas, want een dikke trui zal er niet onder passen.
Een tussenseizoensjasje zal het worden.

En niet voor volgend jaar, maar voor nu.
Want het enige wat lijkt op maat 116 is de lengte van de mouwen. Die zijn idd nog wat lang.

Maar voor de rest, mag ze hem hebben. En ik wil niet riskeren dat ze er volgend jaar niet meer in kan, en al dit werk voor niets geweest is.

De achterzijde van de jas werd versierd met een strik. Zoals in het boekje. Maar niet mijn keuze.


Ik dacht eerder aan zo'n afgerond rechthoekje met 2 knopen erin, als je snapt wat ik bedoel. Deftiger. En mooi.
Maar zij moet hem gaan dragen, dus zij mocht kiezen. Een potserige strik dus. Nu ja, het went.


De voering is eveneens een katoentje van Miss Chips. Beide stoffen kocht ik bij Mondepot, maar zijn ondertussen helaas al uitverkocht.
Het labeltje komt van bij Action, en was een cadeautje van deze lieve dame.

De knopen vond ik voor de schappelijke prijs van 0,10€ per stuk bij een stoffenverkoop van Punto Fashion in Keerbergen.

Zo. En dan nu eens werk maken van die zwierrok!